Gabriel Pacheco Soares Filippi

Ik ben geen arts of academisch onderzoeker, en pretendeer dat ook niet te zijn. Ik ben een patiënt die twee decennia lang farmacologie heeft bestudeerd, een gedateerd persoonlijk dossier heeft bijgehouden en de primaire bronnen heeft achterhaald achter elke bewering die ik doe. Alles wat ik publiceer wordt getoetst aan het oorspronkelijke bewijsmateriaal; wanneer een citaat van mij niet standhoudt, trek ik het in en noteer ik de correctie.

Over het protocol: In tegenstelling tot veel misleidende informatie die circuleert, vertrekt het Primal Reactivation Protocol vanuit een mechanisme dat duidelijk in de literatuur is vastgesteld: olanzapine heeft een hogere affiniteit voor H1 dan voor D2, en H1-blokkade in de nucleus arcuatus activeert AMPK, wat leidt tot hyperfagie en gewichtstoename (Kim et al., PNAS 2007; He et al., 2014). In diermodellen die hyperfagie door olanzapine nabootsen, wordt het effect gemedieerd door 5-HT2C-antagonisme (Lord et al., JCI 2017).

De architectuur die ik voorstel — 3 Knopen, 5 Pijlers — structureert de interventie in die volgorde: eerst de hypothalamus, daarna de cortex, met bescherming van het D2-striatum. Er is in de gepubliceerde literatuur niemand die betahistine op deze manier inzet voor door antipsychotica veroorzaakte hypothalamische schade.